|
|
||||||
|
Vårdikt
Av Odd Sæbø Kvar vinterkald, isfrosen drive i tårer av glede vert løyst. Dei samlast i lovsong til livet i bekken si vårblanke røyst, som først lik ei pikkolotrille i leikande vinddraget skjelv, men snart vert den orgelbrus-ville i ròk frå ei marmande elv! Det buldrar eit skred over stupet og søkk i det svimlande rom på fløymande ferd imot djupet med dunder og dynjande ljom. Det knitrar som små kastagnettar av vårregn mot nysprotne blad. Det glitrar, når regnskodda lettar, i perler på rekkje og rad. Det glimar ein heil myriade av dropar som klåraste glas; det lyner i strålar av jade, safir, ametyst og topas! Det angar av brestande knoppar det eimar av levande jord; det kviskrar i voggande toppar i kvelden useiande ord – . Sitt tindrande, skuldlause auge slår undrande hestehov opp, let kjælande solstrålar lauge sin blyge og branngule topp. Sjå, midt i det nakne og aude bryt livet igjennom med makt! Og fram av det rotne og daude stig Eden i underfull prakt. Snart svagar og nikkar og neiar det kvite og gule og blå i hagar og hekkar og heiar så langt du med undring kan sjå. Til øyra stig vårglade tonar, det surrar og summar og syng av ivrige, små millionar i gras og i lauv og i lyng. Det smett mellom kvister og greiner og høgt oppi lufthavet sviv; det trippar langs fòrer og reiner av fjørkledd og flaksande liv. Det fløyter og skjenner og lokkar, det kvitrar frå himmelen blå; det snadrar frå flygande flokkar og trillar frå songstruper små. Så tonar ein song over landet; han skjelv ifrå fjøre til fjell som einaste vårsongen kan det: i tonar som stig og som fell, snart veks til eit jubels crescendo med fossen som buldrande bass, for så, i eit diminuendo, la skogens solistar få plass. Og tunger i tallause tusen, frå synst og til lengst imot nord let vårvinden bivre i brusen frå heile det veldige kor. |
|
|||||
 |
|
|||||
|
|
||||||
|
|
||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
